Lino Maupas był franciszkaninem urodzonym w Splicie w 1866 roku, działającym w Parmie we Włoszech. Po początkowym wydaleniu z zakonu za granie na pianinie w nieautoryzowanych godzinach, ostatecznie powrócił do franciszkanów i został święconym w 1890 roku. Większość swojej posługi poświęcił służbie wykluczonym, pracując w poprawczaku, a później pełniąc funkcję kapelana więziennego. Zmarł nagle w 1924 roku, próbując zapewnić pomoc potrzebującej młodej osobie, co było odzwierciedleniem jego całego życia poświęconego ubogim.
Życie i posługa

Po powrocie do zakonu franciszkanów, Maupas służył wspólnocie w Parmie. Poświęcił życie pomaganiu ubogim oraz osobom osadzonym w więzieniu San Francesco del Prato. Znany ze swojego ascetyzmu, praktykował pokutę i często sypiał na podłodze przy krucyfiksie. Jego nagła śmierć w 1924 roku została upamiętniona wielkim pogrzebem, w którym uczestniczyły tysiące lokalnych obywateli, w tym wielu więźniów, którym służył.
Kult i dziedzictwo

Kościół katolicki uznał go za czczonego (venerabilis) w 1999 roku. Spoczywa na cmentarzu Villetta w Parmie, gdzie obok jego marmurowego sarkofagu stoi posąg. Jego pamięć jest pielęgnowana poprzez inicjatywę wydawania żywności o nazwie Mensa Padre Lino, która zapewnia posiłki potrzebującym. Jego życie było również tematem różnych opracowań biograficznych i filmów.
