Lin Biao (1907–1971) był chińskim dowódcą wojskowym i politykiem, który odegrał kluczową rolę w zwycięstwie komunistów w chińskiej wojnie domowej. Prowadził Armię Polową Mandżurii podczas najważniejszych kampanii i zajmował trzecie miejsce wśród dziesięciu marszałków Chińskiej Republiki Ludowej. Później został wyznaczony przez Mao Zedonga na jego następcę w czasie rewolucji kulturalnej, a zginął w katastrofie lotniczej w Mongolii w 1971 roku, w okolicznościach do dziś budzących spory.
Młodość i szkolenie




Lin urodził się w zamożnej rodzinie kupieckiej w Huanggang w prowincji Hubei. Bardziej pociągały go ruchy studenckie niż formalna edukacja, dlatego przed ukończeniem szkoły średniej dołączył do komunistycznej organizacji młodzieżowej. Następnie zapisał się do Akademii Wojskowej Whampoa w Kantonie, gdzie podziwiał jej dyrektora, Czang Kaj-szeka, i uczył się pod kierunkiem Zhou Enlaia. Po ukończeniu nauki służył w Wyprawie Północnej i szybko awansował, a w tym okresie wstąpił do Komunistycznej Partii Chin.
Udział w wojnie domowej




Lin stał się jednym z najwyższych rangą dowódców polowych w Republice Radzieckiej Jiangxi oraz bliskim zwolennikiem Mao Zedonga. Jego oddziały słynęły z mobilności i manewrów oskrzydlających podczas Długiego Marszu. Później dowodził kampaniami Liaoshen i Pingjin, pomagając poprowadzić Ludową Armię Wyzwoleńczą do Pekinu oraz wyprzeć Kuomintang z południowo-wschodnich przybrzeżnych prowincji.
Śmierć i dziedzictwo




Po 1949 roku Lin pełnił wysokie stanowiska rządowe i partyjne, w tym od 1959 roku stanowisko ministra obrony. Zginął we wrześniu 1971 roku, gdy jego samolot rozbił się w pobliżu Öndörkhaan w Mongolii. Oficjalna wersja chińska głosi, że uciekał po nieudanym zamachu stanu przeciwko Mao, podczas gdy inni twierdzą, że obawiał się zbliżającej się czystki. Pośmiertnie został potępiony jako zdrajca i obecnie zalicza się go wraz z Jiang Qing do głównych sił kontrrewolucyjnych, obwinianych za ekscesy rewolucji kulturalnej.
