factograf
PL
Zaloguj się

chiński dowódca wojskowy i polityk komunistyczny

Lin Biao

  • 1 min czytania
  • W 47 językach
  • 13 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
Lin Biao

Lin Biao (1907–1971) był chińskim dowódcą wojskowym i politykiem, który odegrał kluczową rolę w zwycięstwie komunistów w chińskiej wojnie domowej. Prowadził Armię Polową Mandżurii podczas najważniejszych kampanii i zajmował trzecie miejsce wśród dziesięciu marszałków Chińskiej Republiki Ludowej. Później został wyznaczony przez Mao Zedonga na jego następcę w czasie rewolucji kulturalnej, a zginął w katastrofie lotniczej w Mongolii w 1971 roku, w okolicznościach do dziś budzących spory.

Młodość i szkolenie

Lin Biao
Lin Biao
Lin Biao w mundurze Kuomintangu, 1944
Lin Biao w mundurze Kuomintangu, 1944
Lin Biao z żoną Ye Qun i ich dziećmi
Lin Biao z żoną Ye Qun i ich dziećmi
Lin z Zhou Enlaiem w mundurach Narodowej Armii Rewolucyjnej (1943)
Lin z Zhou Enlaiem w mundurach Narodowej Armii Rewolucyjnej (1943)
4 obrazy

Lin urodził się w zamożnej rodzinie kupieckiej w Huanggang w prowincji Hubei. Bardziej pociągały go ruchy studenckie niż formalna edukacja, dlatego przed ukończeniem szkoły średniej dołączył do komunistycznej organizacji młodzieżowej. Następnie zapisał się do Akademii Wojskowej Whampoa w Kantonie, gdzie podziwiał jej dyrektora, Czang Kaj-szeka, i uczył się pod kierunkiem Zhou Enlaia. Po ukończeniu nauki służył w Wyprawie Północnej i szybko awansował, a w tym okresie wstąpił do Komunistycznej Partii Chin.

Udział w wojnie domowej

Lin z wysokimi rangą oficerami podległymi mu w Harbinie (1946)
Lin z wysokimi rangą oficerami podległymi mu w Harbinie (1946)
Lin jako głównodowodzący Armii Polowej Mandżurii (około 1947–1948)
Lin jako głównodowodzący Armii Polowej Mandżurii (około 1947–1948)
1 października 1959 roku Lin Biao, jako minister obrony, przegląda kompanię honorową podczas defilady wojskowej z okazji 10. rocznicy powstania Chińskiej Republiki Ludowej.
1 października 1959 roku Lin Biao, jako minister obrony, przegląda kompanię honorową podczas defilady wojskowej z okazji 10. rocznicy powstania Chińskiej Republiki Ludowej.
Kaligrafia Lin Biao w Pałacu Letnim, 1966
Kaligrafia Lin Biao w Pałacu Letnim, 1966
4 obrazy

Lin stał się jednym z najwyższych rangą dowódców polowych w Republice Radzieckiej Jiangxi oraz bliskim zwolennikiem Mao Zedonga. Jego oddziały słynęły z mobilności i manewrów oskrzydlających podczas Długiego Marszu. Później dowodził kampaniami Liaoshen i Pingjin, pomagając poprowadzić Ludową Armię Wyzwoleńczą do Pekinu oraz wyprzeć Kuomintang z południowo-wschodnich przybrzeżnych prowincji.

Śmierć i dziedzictwo

Lin (drugi od lewej) i Mao (po prawej) spotykają się z Nicolae Ceaușescu, sekretarzem generalnym Rumuńskiej Partii Komunistycznej, podczas wizyty państwowej Ceaușescu w Chinach (1971).
Lin (drugi od lewej) i Mao (po prawej) spotykają się z Nicolae Ceaușescu, sekretarzem generalnym Rumuńskiej Partii Komunistycznej, podczas wizyty państwowej Ceaușescu w Chinach (1971).
Lin Biao czytający Małą Czerwoną Książeczkę, ostatnie znane zdjęcie, na którym widnieje (1971).
Lin Biao czytający Małą Czerwoną Książeczkę, ostatnie znane zdjęcie, na którym widnieje (1971).
Graffiti z przedmową Lin Biao do Małej Czerwonej Książeczki Mao. Nazwisko Lin w prawym dolnym rogu zostało później wydrapane, najprawdopodobniej po jego śmierci.
Graffiti z przedmową Lin Biao do Małej Czerwonej Książeczki Mao. Nazwisko Lin w prawym dolnym rogu zostało później wydrapane, najprawdopodobniej po jego śmierci.
Lin na zdjęciu z siedmioma innymi marszałkami, którzy uczęszczali do Uniwersytetu Wojskowo-Politycznego przeciwko Japonii, na wystawie w Memoriale Akademii Wojskowej Whampoa w Kantonie (2026).
Lin na zdjęciu z siedmioma innymi marszałkami, którzy uczęszczali do Uniwersytetu Wojskowo-Politycznego przeciwko Japonii, na wystawie w Memoriale Akademii Wojskowej Whampoa w Kantonie (2026).
4 obrazy

Po 1949 roku Lin pełnił wysokie stanowiska rządowe i partyjne, w tym od 1959 roku stanowisko ministra obrony. Zginął we wrześniu 1971 roku, gdy jego samolot rozbił się w pobliżu Öndörkhaan w Mongolii. Oficjalna wersja chińska głosi, że uciekał po nieudanym zamachu stanu przeciwko Mao, podczas gdy inni twierdzą, że obawiał się zbliżającej się czystki. Pośmiertnie został potępiony jako zdrajca i obecnie zalicza się go wraz z Jiang Qing do głównych sił kontrrewolucyjnych, obwinianych za ekscesy rewolucji kulturalnej.

W 47 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy