Limniusz był syryjskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w IV i V wieku. Studiował u mnicha Thalassiusa na wzgórzu Tillima, zanim został uczniem Marona. Dążąc do skrajnej ascezy, ostatecznie osiadł na górze w pobliżu Targalli, gdzie przez 38 lat żył pod gołym niebem. W tym czasie zachowywał ślub milczenia, komunikując się z odwiedzającymi jedynie przez mały otwór w swoim kamiennym ogrodzeniu.
Życie i asceza
Mieszkając w prostym kamiennym schronieniu, Limniusz poświęcał się nieustannej modlitwie i postowi. Na górze założył schronienia dla ubogich i niewidomych, zapewniając im pożywienie za pośrednictwem odwiedzających. Jego życie pełne oddania zostało opisane przez Teodoreta z Cyru, który był osobistym znajomym mnicha. Mówiono, że dzięki swojej wierze Limniusz uzdrawiał różne dolegliwości i dokonywał cudów, w tym wyzdrowiał z ciężkiego kolka oraz po ukąszeniu przez jadowitego węża.
Kult
Święty jest czczony zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Historycznie jego życie było upamiętniane wraz z jego nauczycielem, Thalassiusem, a ich historie często występują razem w tekstach liturgicznych. Choć niektóre późniejsze hagiografie połączyły jego biografię z biografią Thalassiusa, pozostaje on uznawany za czczoną postać monastyczną ze względu na oddaną służbę potrzebującym i surowe życie pustelnicze.