Lew Korobczuk był prawosławnym kapłanem urodzonym w 1914 roku w guberni jarosławskiej Imperium Rosyjskiego. Jako syn kapłana, podążył ścieżką powołania religijnego i służył jako diakon, zanim został święcony na kapłana w 1942 roku. Podczas II wojny światowej prowadził parafię w Łaskowie w Polsce, w obliczu intensywnych napięć etnicznych. Został zamordowany w 1944 roku przez polskie grupy podziemne podczas sprawowania nabożeństw w swoim kościele. Jest uznawany za jednego z ośmiu męczenników chełmsko-podlaskich.
Życie i śmierć


Po studiach w Przemyślu i Lwowie, Korobczuk w 1936 roku wstąpił do szkoły diakonów. Służył jako diakon w Werbowiczach przed kapłańskim święceniami dokonanymi przez arcybiskupa Hilarego. Podczas służby w Łaskowie mierzył się z ogromnym niebezpieczeństwem wynikającym z lokalnych konfliktów między ludnością ukraińską a polską. W marcu 1944 roku, podczas sprawowania nabożeństwa pogrzebowego z dwudziestoma wiernymi, kościół został otoczony przez powstańców. Grupa została zabita, a dokładna lokalizacja jego grobu pozostaje nieznana.
Kult


Został kanonizowany w 2003 roku przez Świętą Radę Biskupów Cerkwi Prawosławnej w Polsce. Jest wspominany wraz z siedmioma innymi świętymi męczennikami chełmsko-podlaskimi. Wspólna uroczystość tych męczenników przypada w pierwszą niedzielę czerwca, choć jego indywidualne wspomnienie może być obchodzone w rocznicę śmierci. Ikona przedstawiająca grupę męczenników zawiera jego wizerunek w drugim rzędzie.
