Lew Jaszyn (1929–1990) był radzieckim bramkarzem uznawanym za jednego z największych w historii piłki nożnej. Całą karierę zawodową spędził w Dynamie Moskwa i rozegrał 74 mecze w reprezentacji ZSRR, z którą uczestniczył w trzech mistrzostwach świata. Jest jedynym bramkarzem, który zdobył Złotą Piłkę, otrzymaną w 1963 roku. Znany ze swojej atletycznej sprawności, ustawienia i akrobatycznych interwencji, przyczynił się do zmiany roli bramkarza, dyrygując obroną i wychodząc daleko przed linię bramkową.
Styl gry



Jaszyn był znany z dyrygowania swoimi obrońcami i wybiegania na spotkanie napastnikom w czasach, gdy bramkarze zazwyczaj pozostawali na linii bramkowej. Jego występ na mistrzostwach świata w 1958 roku, pierwszych transmitowanych międzynarodowo, zwrócił na niego szeroką uwagę. Nosił ciemny, całkowicie czarny strój, co zyskało mu przydomki „Czarny Pająk” i „Czarna Pantera”. FIFA przypisuje mu obronę ponad 150 rzutów karnych, więcej niż jakiemukolwiek innemu bramkarzowi.
Odznaczenia i dziedzictwo



Jaszyn zdobył mistrzostwo olimpijskie w piłce nożnej w 1956 roku oraz pierwsze mistrzostwa Europy w 1960 roku. Od tego czasu wiele instytucji go uhonorowało, w tym FIFA, która umieściła go w Drużynie Marzeń mistrzostw świata w 2002 roku, oraz France Football, która uznała go za najlepszego bramkarza wszech czasów w 2020 roku. Po zakończeniu kariery pełnił funkcje administracyjne w Dynamie Moskwa, a później był wiceprezesem Piłkarskiego Związku ZSRR. Jego brązowy posąg stoi na Stadionie Dynamo w Moskwie.
