Leontius z Tripolis był rzymskim żołnierzem i chrześcijańskim męczennikiem żyjącym w I wieku. Służąc jako dowódca w regionie fenickim, był znany ze swojej pobożności oraz dzielenia się wiarą z towarzyszami broni. Jego odmowa wyrzeczenia się chrześcijaństwa doprowadziła do aresztowania go przez rzymskie władze podczas prześladowań za panowania Wespazjana. Po zniesieniu różnych tortur zmarł za swoje przekonania w Tripolis, mieście położonym w Imperium Rzymskim.
Życie i męczeństwo
Podczas służby wojskowej Leontius stał się oddanym wyznawcą Chrystusa. Jego religijna gorliwość i starania o ewangelizację rówieśników ostatecznie przyciągnęły uwagę namiestnika, Hadriana. Po aresztowaniu Leontius był poddawany dotkliwym cierpieniom fizycznym, w tym zawieszaniu głową w dół na filarze z ciężarem u szyi. Pozostał niezłomny w wierze, aż został pobity na śmierć wraz z innymi żołnierzami, takimi jak Hipatiusz i Teodul.
Kult
Leontius jest czczony jako święty w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jego śmierć i późniejsze procesy zostały zapisane na cynowych tabliczkach przez skrybę imieniem Cyrylu Notariusza. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 18 czerwca, co stanowi datę zbiorowej pamięci o jego męczeństwie oraz męczeństwie jego towarzyszy.