Leontius Neapolitany był biskupem Neapolu, który sprawował swoją funkcję w połowie VII wieku. Objął tron biskupi około 648 lub 649 roku, sukcesywnie po Eusebiuszu. Według średniowiecznych przekazów, papież Marcin I zarekomendował go na to stanowisko. Podczas swojego pontyfikatu uczestniczył w soborze laterańskim w 649 roku, na którym potępiono zwolenników monoteletyzmu. Sprawował urząd przez około cztery lata, aż do śmierci w Neapolu w 652 lub 653 roku.
Życie i działalność
Mało wiadomo o jego wczesnych latach czy pochodzeniu. Jako przywódca miasta w epoce bizantyjskiej, był ceniony za pobożność. Podczas swojego episkopatu zlecił wykonanie złotego krzyża zdobionego kamieniami szlachetnymi, w którym znajdowała się cząstka Krzyża Świętego. Relikwia ta stała się przedmiotem głębokiego kultu ludności diecezji neapolitańskiej przez całe średniowiecze.
Kult
Po jego śmierci lokalna ludność uznała go za świętego. Jego imię pojawiło się w martyrologium z IX wieku, sporządzonym na podstawie jeszcze wcześniejszych zapisów kościelnych. Kościół rzymskokatolicki wspomina go 26 lipca. Nie należy go mylić z innym biskupem o tym samym imieniu z Cypru.