Leonard z Noblac był frankijskim świętym i kapłanem żyjącym w VI wieku w regionie Limousin we Francji. Urodzony około 496 roku w Orleanie, według przekazów przyjął chrześcijaństwo wraz z królem Chlodwigiem I. Po nawróceniu żył jako pustelnik w lasach Limousin, a później wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Micy. Pamiętany jest przede wszystkim jako opiekun uwięzionych, gdyż tradycja głosi, że otrzymał uprawnienie do uwalniania więźniów z cel.
Życie i cuda
Według przekazów historycznych Leonard służył na dworze Chlodwiga I, zanim wybrał życie zakonne. Po odmowie objęcia urzędu biskupa, wstąpił do klasztoru w Micy. W późnym średniowieczu jego sława rosła, gdyż ludzie prosili o jego wstawiennictwo w różnych potrzebach, w tym w kwestii zdrowia bydła, bezpiecznego porodu oraz wolności jeńców.
Kult i czci
Jego popularność znacząco wzrosła po uwolnieniu Bohemunda I z Antiochii, który przypisywał świętemu odzyskanie wolności. Wydarzenie to pomogło ustanowić opactwo w Saint-Léonard-de-Noblat ważnym miejscem pielgrzymkowym. Obecnie wspomina się go 6 listopada, a tradycje obejmują procesje w Bawarii, gdzie jest uważany za patrona rolników.