Leon z Vienne był mnichem i opatem żyjącym w V wieku, który przez ponad czterdzieści lat przebywał w Galii. Urodzony w Savarii w Pannonii, został wzięty w niewolę przez Burgundczyków i około 487 roku sprowadzony do Autun. Po uwolnieniu żył jako pustelnik, utrzymując kontakt z ludźmi ze swojej odosobnionej celi. Jego sława świętości ostatecznie przywiodła go do Vienne, gdzie założył wspólnoty monastyczne i służył jako duchowy pośrednik dla lokalnej ludności.
Życie monastyczne
Żyjąc w odosobnieniu, Leon przyciągnął wielu wyznawców, którzy osiedlili się w pobliżu jego celi. Dzięki wsparciu finansowemu księcia Ansemonda założył w Vienne opactwo św. Piotra dla mnichów. Założył również opactwo św. Andrzeja na Wzgórzu (Saint-André-le-Haut), wspólnotę liczącą około sześćdziesięciu nunek, znajdującą się w obrębie murów miasta.
Kult
Święty zmarł w Vienne i został pochowany w białym marmurowym sarkofagu w opactwie św. Piotra. Grobowiec ten zdobią dekoracyjne motywy winorośli oraz dwa pawie, które symbolizują zmartwychwstanie. Jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej, a jego wspomnienie przypada 13 listopada.
