Leoluca był mnichem i opatem żyjącym w IX wieku, który przyczynił się do ustanowienia monastycyzmu italo-greckiego w południowych Włoszech. Urodzony w Corleone na Sycylii, ostatecznie przeniósł się do Kalabrii, aby poświęcić się życiu zakonnemu. Pełnił funkcję przeora klasztoru na górze Mula i był znany ze swojego surowego ascetyzmu. Uznawany za cudotwórcę, wierzyło się, że dokonywał różnych cudów, w tym uzdrawiał chorych. Jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej.
Życie zakonne
Po opuszczeniu Sycylii z powodu najazdów Saracenów, Leoluca osiadł w górach Kalabrii. Spędził wiele lat na zakładaniu i życiu w kilku wspólnotach zakonnych, w tym w miejscach w rejonie Pollino oraz Vena. Ostatecznie został opatem klasztoru na górze Mula. Przez całą swoją długą karierę zakonną praktykował skrajny ascetyzm, czasami przebywając na zewnątrz na mrozie przez dwadzieścia dni, aby pogłębić swoją duchową pobożność.
Kult i dziedzictwo
Jest patronem Corleone oraz Vibo Valentia. W Vibo Valentia jego wspomnienie obchodzone jest 1 marca, kiedy to lokalna straż pożarna kładzie wieniec kwiatowy na jego posągu. Jego relikwie zostały rzekomo odnalezione w 2006 roku w pobliżu Vibo Valentia. Pamięta się go ze względu na przypisywane mu zdolności do dokonywania cudów, takich jak egzorcyzmy i uzdrawianie sparaliżowanych, co przyciągało do niego wielu wyznawców.