Leoba była anglosaską benedyktynką i misjonarką żyjącą w VIII wieku, która odegrała istotną rolę w szerzeniu chrześcijaństwa na terenach dzisiejszych Niemiec. Urodzona w królestwie Wessex, w 746 roku dołączyła do swojego krewniaka Bonifacego, aby wspierać jego dzieło apostolskie. Jako wysoko wykształcona kobieta sprawowała funkcję opatki i pomogła w założeniu kilku klasztorów żeńskich, w tym w Kitzingen i Ochsenfurt. Była zaufaną liderką i doradczynią, pełniąc nawet rolę delegatki Bonifacego podczas jego podróży. Zmarła w Schornsheim około 782 roku.
Działalność misyjna
Po przybyciu z Anglii na tereny niemieckie, Leoba została opatką klasztoru w Tauberbischheisheim. Sprawowała szerokie uprawnienia, nadzorując wiele zakonnic współpracujących z Bonifacym. Dzięki jej zdolnościom intelektualnym biskupi zwracali się do niej z konsultacjami w sprawach monastycznych; utrzymywała również kontakty z dworem Pippina III oraz żoną Karola Wielkiego, Hildegardy. Jest ona również znana z napisania jednego z najwcześniejszych znanych angielskich utworów poetyckich w liście do Bonifacego.
Kult i dziedzictwo
Uznana za świętą, Leoba jest wspominana dzięki różnym cudom przypisywanym jej modlitwom, takim jak ochrona społeczności przed burzami i pożarami. Po jej śmierci jej relikwie były dwukrotnie przenoszone w celu ich ochrony i obecnie znajdują się w Petersbergu niedaleko Fuldy. Jest czczona w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, a jej wspomnienie obchodzi się 28 września.