Narodowy Order Legii Honorowej (fr. Ordre national de la Légion d'honneur) to najwyższe i najbardziej prestiżowe francuskie odznaczenie zasługi, zarówno wojskowe, jak i cywilne. Składa się z pięciu klas, a ustanowił go w 1802 roku Napoleon Bonaparte. Jego dewizą jest "Honneur et Patrie" ("Honor i Ojczyzna"), a siedzibą Pałac Legii Honorowej w Paryżu. Każdy francuski rząd i ustrój, który nastąpił później, utrzymał order, wprowadzając jedynie niewielkie zmiany. Choć order cieszy się prestiżem, bywał kontrowersyjny, a kilka znanych osób odmówiło jego przyjęcia.
Początki za Napoleona












Po rewolucji francuskiej, która zniosła dawne zakony rycerskie, Napoleon Bonaparte, ówczesny Pierwszy Konsul, chciał nagrody uznającej zarówno cywilów, jak i żołnierzy. W przeciwieństwie do dawnych zakonów Legia była otwarta dla mężczyzn wszystkich stanów i zawodów, a liczyły się tylko zasługi lub odwaga. Członkostwo miało też charakter świecki, podczas gdy wcześniejsze zakony były chrześcijańskie. Napoleon pierwotnie zamierzał, by odznaczenie zapewniało lojalność polityczną, a członkowie otrzymywali uposażenie, przy czym najwyższe stopnie pobierały najwięcej. Napoleon twierdził, że ludzi poruszają takie wyróżnienia, a nie rozum.
Zmiany w kolejnych ustrojach












Za Pierwszego Cesarstwa order zyskał wielki krzyż i związał się z nową napoleońską szlachtą. Po restauracji Burbonów w 1814 roku Ludwik XVIII utrzymał order, lecz usunął z niego symbolikę napoleońską, zastępując ją znakami dynastii Burbonów. Monarchia lipcowa przywróciła go jako najwyższe odznaczenie narodu francuskiego, w zmienionym wzorze. Późniejsze republiki i cesarstwa ponownie modyfikowały jego insygnia, dlatego wygląd orderu odzwierciedla polityczną historię Francji.
