Lee Teng-hui (1923–2020) był tajwańskim politykiem, ekonomistą i agronomem, który pełnił funkcję czwartego prezydenta Republiki Chińskiej oraz przewodniczącego Kuomintangu w latach 1988–2000. Był pierwszym prezydentem urodzonym na Tajwanie, ostatnim wybranym pośrednio i pierwszym wybranym w wyborach powszechnych. Wychowany pod japońskimi rządami, później studiował ekonomię rolnictwa w Stanach Zjednoczonych i został profesorem ekonomii, zanim wstąpił do polityki w ramach Kuomintangu.
Młodość






Lee urodził się we wiejskiej wspólnocie rolniczej Sanshi nieopodal miasta Tamsui, w rodzinie pochodzenia chińskiego Hakka. Jego ojciec był policjantem służącym kolonialnemu rządowi japońskiemu, a Lee kształcił się w japońskich szkołach. Wyróżniał się jako uczeń i intensywnie poznawał japońską kulturę oraz wartości, co później wspominał, mówiąc, że do 22. roku życia uważał się za Japończyka.
Kariera i prezydentura






Po studiach w Japonii i służbie w cesarskiej armii japońskiej podczas II wojny światowej Lee ukończył Narodowy Uniwersytet Tajwański, a w 1968 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie Cornella. Następnie został profesorem ekonomii, pełnił funkcję burmistrza Tajpej oraz gubernatora prowincji Tajwan, a po śmierci Chiang Ching-kuo w 1988 roku objął po nim urząd prezydenta. Jako prezydent nadzorował zniesienie stanu wojennego oraz reformy, które zdemokratyzowały Republikę Chińską.
Późniejszy wpływ





Po odejściu z urzędu Lee pozostał aktywny politycznie jako wpływowy zwolennik proniepodległościowego Związku Solidarności Tajwanu. Został wydalony z Kuomintangu po tym, jak poparł kandydatów partii w wyborach parlamentarnych w 2001 roku. Pamiętany jest również ze starań o wzmocnienie relacji między Tajwanem a Japonią.
