Leander z Sewilli był żyjącym w VI wieku hispano-rzymskim prelatem, który sprawował urząd biskupa Sewilli. Urodzony w Kartagenie w elitarnej rodzinie, został mnichem benedyktyńskim przed objęciem urzędu biskupiego. Jest najbardziej znany z kluczowej roli w nawróceniu wizygockiej rodziny królewskiej, w tym króla Hermenegilda i jego następcy Rekareda, z ariańskiego chrześcijaństwa na katolicyzm. Jako uczony i wpływowy przywódca, założył słynną szkołę nauki i odegrał centralną rolę podczas trzeciego soboru toledańskiego, który oficjalnie zakończył epokę ariaństwa w tym regionie.
Życie i działalność
Po przeprowadzce do Sewilli Leander wstąpił do zakonu benedyktynów, a później został mianowany biskupem. Ściśle współpracował z merowińską księżniczką Ingundą, aby prowadzić jej męża, Hermenegilda, ku wierze katolickiej. Po okresie wygnania w Bizancjum, gdzie zaprzyjaźnił się z przyszłym papieżem Grzegorzem Wielkim, powrócił do Hispanii. Pomagał prowadzić trzeci sobór toledański, podczas którego wygłosił słynne kazanie upamiętniające nawrócenie Gotów.
Dzieła i dziedzictwo
Jako pisarz, Leander sporządził regułę zakonną dla swojej siostry, Florentyny, oraz słynną homilię dotyczącą triumfu Kościoła. Jego miejsce na tronie biskupim przejął jego brat, słynny encyklopedysta Izydor z Sewilli. Dziś jego pamięć jest zachowana poprzez nadanie nazwy San Leandro w Kalifornii oraz umieszczenie jego wizerunku w herbie Sevilla Fútbol Club.
Kult
Leander jest uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej. Jego wspomnienie obchodzi się 13 marca, choć niektóre kalendarze liturgiczne uwzględniają również 27 lutego lub 13 listopada. Jest wspominany jako obrońca ortodoksji, który pomógł umocnić wiarę katolicką w całym królestwie Wizygotów.