Lazar był wczesnym kapłanem staroobrzędowym i pisarzem religijnym, który żył w Carstwie Rosyjskim w XVII wieku. Pierwotnie pełnił funkcję kapłana w Romanowie nad Wołgą, gdzie uczestniczył w poprawianiu ksiąg liturgicznych za czasów patriarchy Józefa, lecz później został usunięty z urzędu przez patriarchę Nikona. W następstwie tych wydarzeń stał się głośnym obrońcą tradycyjnej pobożności, co doprowadziło do jego zesłania do Tobilska wraz z Awwakumijem Pietrowem. Wspomina się go jako jednego z męczenników pustozerskich, który cierpiał dotkliwe prześladowania z powodu odmowy przyjęcia ówczesnych reform liturgicznych.
Życie i wygnanie

Po usunięciu przez Nikona, Lazar głosił kazania przeciwko nowym reformom kościelnym. W 1667 roku został zesłany do Pustozierbska, gdzie wraz ze swoimi towarzyszami kontynuował pisanie religijnych odpowiedzi na zapytania. Mimo mierzenia się z głodem, zimnem i okaleczeniem fizycznym, w tym odcięciem języka, pozostał niezłomnym zwolennikiem Awwakumija. Podczas sporów teologicznych zachowywał większy spokój niż jego rówieśnicy, a nawet raz zasugerował, aby poddano go próbie ognia, by dowieść jego wiary.
Śmierć i dziedzictwo

Lazar został stracony w Pustozierbsku w 1682 roku, gdy jego pisemna korespondencja została uznana za bluźnierczą wobec panującej dynastii. Został spalony w specjalnie zbudowanej drewnianej konstrukcji. Jego pisma teologiczne, w tym dzieła takie jak Tarcza Ortodoksji, zostały później zachowane i opublikowane. W tradycji staroobrzędowej czczony jest jako męczennik za swoją wytrwałość i oddanie dawnym obyczajom kościelnym.
