Lawrence Booth był angielskim duchownym i mężem stanu z XV wieku, który piastował kilka prestiżowych urzędów kościelnych i politycznych. Urodzony w Lancashire około 1420 roku, awansował w hierarchii kościelnej, zostając biskupem Durham, a ostatecznie arcybiskupem Yorku. Poza obowiązkami religijnymi służył koronie angielskiej na wysokich stanowiskach, w tym jako Lord Privy Seal oraz kanclerz (Lord Chancellor). Jego umiejętność poruszania się w zmieniającym się krajobrazie politycznym wojen róży pozwoliła mu zachować wpływy zarówno za rządów Lancasterów, jak i Yorkistów.
Życie i kariera
Po studiach prawa cywilnego i kanonicznego w Cambridge, Booth pełnił funkcję rektora Pembroke Hall oraz kanclerza uniwersytetu. Jego politycznemu awansowi sprzyjał przyrodni brat, William Booth. Piastował różne stanowiska, takie jak dziekan katedry św. Pawła i archidiakon Richmond, zanim w 1457 roku został mianowany biskupem-księciem Durham. Później służył jako kanclerz pod panowaniem króla Edwarda IV, a w 1476 roku został przeniesiony do diecezji w Yorku.
Wpływy polityczne
Booth był znaczącą postacią w rządzie Małgorzaty Andegaweńskiej, a później stał się zaufanym doradcą Edwarda IV. Pełnił rolę opiekuna następcy tronu (księcia Walii) oraz spowiednika króla. Warto zaznaczyć, że prowadził misję dyplomatyczną do Szkocji w celu sfinalizowania traktatu małżeńskiego między szkocką rodziną królewską a córką Edwarda IV. Jego przetrwanie polityczne charakteryzowało się zdolnością do adaptacji do nowych reżimów.
Śmierć i kult
Arcybiskup zmarł w Nottinghamshire 19 maja 1480 roku. Spoczywa w kościele kolegiackim w Southwell, miejscu, które on i jego brat pomogli ufundować. W tradycji katolickiej jest uznawany za błogosławionego. Choć niektóre przekazy wspominają o cudzie dokonanym podczas jego pobytu w Cambridge, nie wszczęto formalnego procesu jego kanonizacji.