Lautein był benedyktyńskim mnichem i kapłanem, urodzonym około 450 roku w Autun. Po wstąpieniu do opactwa św. Symforyna poszukiwał większej samotności i przeniósł się w region Jury, gdzie założył pustelnię w lesie. Jego ascetyczny tryb życia oraz sława cudotwórcy, zdolnego do uciszania burz, przyciągnęły wielu wyznawców. Ostatecznie założył drugi klasztor w Maximiac i został kapłanem w późniejszym okresie życia. Zmarł w 518 roku w Saint-Lothain, w miejscu swojej pierwotnej pustelni.
Życie i ascetyzm

Urodzony w szlacheckiej rodzinie, Lautein był bliskim przyjacielem Grzegorza z Langres. Dążąc do głębokiego odosobnienia, żył jako pustelnik w górach Jury. Praktykował surowy post, często spożywając bardzo mało pokarmu podczas Wielkiego Postu. Jego duchowy wpływ doprowadził do powstania dwóch wspólnot zakonnych – jednej w Silèze, a drugiej w Maximiac, gdzie prowadził mnichów ku surowej modlitwie i posłuszeństwu.
Kult i relikwie

Święty jest czczony w Saint-Lothain, gdzie spoczywa w kamiennym sarkofagu. Jego relikwie były wielokrotnie przenoszone, w tym podczas translacji pod koniec XI wieku, aby umożliwić publiczną kultę. Mimo zniszczenia relikwiarza przez żołnierzy w 1635 roku, jego szczątki zostały zachowane i później umieszczone w relikwiarzu. Historycznie wzywano go do ochrony przed suszą, burzami i ulewnymi deszczami.
