Laurianus był katolickim arcybiskupem żyjącym w VI wieku, który sprawował posługę w Kościele w Sewilli. Urodzony około 480 roku w Królestwie Ostrogotów, przyjął chrześcijaństwo w Mediolanie dzięki krewnemu, a następnie został uformowany na diakona. Później przeniósł się do Hiszpanii, aby uciec przed prześladowaniami ariańskimi, i ostatecznie zastąpił Maksymusa jako lider Kościoła w Sewilli. W okresie panowania Wizygotów pozostawał niezłomnym obrońcą wyznania chalcedońskiego mimo znacznej presji politycznej i religijnej.
Życie i śmierć

Po sprawowaniu urzędu arcybiskupa w latach 522–539, Laurianus uciekł z Sewilli, aby uniknąć represji. Podróżował przez Marsylię do Rzymu, gdzie został przyjęty przez papieża Wigiliusza. Podczas wizyty w grobie Marcina z Tours w regionie Berry został schwytany przez żołnierzy służących ostrogockiemu królowi Totyli. Następnie został stracony przez ścięcie, a jego głowa została odesłana do Sewilli jako demonstracja potęgi ariańskiej.
Kult i dziedzictwo

Przybycie jego relikwii do Sewilli zostało zinterpretowane przez miejscowych jako znak, że niszczycielska plaga dobiegła końca. Został kanonizowany przez papieża Bonifacego VIII w 1297 roku. Obecnie jego szczątki znajdują się w katedrach w Sewilli i Bourges. W Hiszpanii, Francji i Kolumbii różne kościoły i szkoły noszą jego imię na cześć jego męczeństwa.
