Lantpert z Freisingu był niemieckim biskupem żyjącym w X wieku, który sprawował rządy w diecezji evenskiej od 937 roku aż do śmierci w 957 roku. Pochodzący z szlacheckiego rodu hrabiów z Ebersbergu, zarządzał swoim biskupstwem w burzliwych czasach naznaczonych częstymi najazdami Węgrów oraz wewnętrznymi niepokojami politycznymi. Podczas buntu Liudolfa przeciwko królowi Ottonowi I, Lantpert pozostał lojalnym stronnikiem monarchy. Brał udział w ważnym synodzie reformatorskim w Lechfeld w 952 roku, próbując przywrócić porządek duchowy i kulturowy po latach niestabilności.
Życie i rządy


Lantpert zarządzał swoją diecezją w okresach znacznych zniszczeń spowodowanych przez najeżdżającą węgierską jazdę. Był znany ze swojego zaangażowania w utrzymanie stabilności, lojalności wobec króla oraz dbałości o dobrobyt gospodarczy swojego terytorium. Jego administracja jest udokumentowana w licznych zapisach dotyczących wymiany dóbr i darowizn, co odzwierciedla jego rolę jako troskliwego opiekuna swojego ludu.
Legendy i cuda

Tradycyjne przekazy przypisują mu kilka cudów, w tym legendę, według której jego modlitwy sprowadziły gęstą mgłę, aby ukryć wzgórze z katedrą przed węgierskimi najeźdźcami. Inne opowieści sugerują, że jego modlitwy chroniły okolicę przed pożarem lub przytaczają legendę dotyczącą jego niemowlęctwa. W sztuce często przedstawiany jest z barankiem, co symbolizuje jego charakter jako dobrego pasterza.
Kult

Uznany za świętego, jest czczony co najmniej od XI wieku. Jego wspomnienie obchodzi się 19 września. Jest patronem kilku kościołów i kaplic w archidiecelezji monachijsko-freisingowskiej. Jego relikwie znajdują się w relikwiarzu w krypcie katedry w Freisingu.
