Lanfranco Beccari był XII-wiecznym katolickim biskupem sprawującym posługę w diecezji w Pawi. Urodzony w 1124 roku w Gropello Cairoli, został mianowany na swój urząd biskupi przez papieża Aleksandra III w 1159 roku. Był zagorzałym obrońcą praw kościelnych, co doprowadziło do znaczącego konfliktu z lokalnymi władzami w Pawi. Spór ten ostatecznie zmusił go do szukania schronienia w Rzymie u boku papieża w 1181 roku. Zmarł w Pawi w 1198 roku i jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej.
Życie i działalność
Podczas sprawowania urzędu Lanfranco ułatwił budowę szpitala w Gropello w 1180 roku, aby pomagać pielgrzymom zmierzającym do Rzymu lub do Ziemi Świętej. Instytucja ta jest dziś znana jako szpital świętych Jerzego i Lanfranco. Jego zaangażowanie w autonomię Kościoła podczas sporów z władzą świecką definiowało znaczną część jego przewodnictwa. Spoczywa w opactwie San Lanfranco.
Kult i sztuka
Święty jest liturgicznie upamiętniany 23 czerwca, w datę jego śmierci. Jego wizerunek pojawia się w różnych dziełach sztuki, w tym w obrazie autorstwa Cimy da Conegliano znajdującym się w Cambridge oraz w rzeźbie Giovanniego Antonia Amadeo. W Gropello Cairoli ołtarz w parafialnym kościele świętego Jerzego przedstawia go trzymającego łopatę.