Landrada była VII-wieczną niemiecką szlachcianką i benedyktyńską zakonnicą, która żyła w regionie Austrazji. Jako córka Pepina z Landen wybrała życie ascetyczne zamiast małżeństwa, ostatecznie osiedlając się w lesie w pobliżu Munsterbilzen. Stała się współzałożycielką opactwa w Munsterbilzen, gdzie służyła jako jego pierwsza opatka. Jej pobożność i przywództwo sprawiły, że została uznana za świętą w tradycji katolickiej.
Życie i służba
Urodzona około 650 roku w Bilzen, Landrada zrzekła się swojego arystokratycznego statusu, aby podążać drogą religijnej pobożności. Po życiu jako ascetka w lesie, pomogła założyć opactwo w Munsterbilzen. Kierowała wspólnotą jako jej pierwsza opatka aż do śmierci, która nastąpiła około 690 lub 700 roku. Po jej odejściu została pochowana w Wintershoven.
Kult i dziedzictwo
Landrada jest czczona jako patronka zarówno Gandawy, jak i Munsterbilzen. Jej szczątki zostały przeniesione do Gandawy w 980 roku, a jej relikwie od tego czasu były dzielone między różne kościoły. W Kościele katolickim wspomina się ją corocznie 8 lipca.