Landelin był VII-wiecznym opatem benedyktyńskim urodzonym w Vaulx-Vraucourt. Po okresie życia świeckiego i bandytyzmu, przeszedł nawrócenie religijne po śmierci towarzysza. Pod przewodnictwem biskupa Auberta z Cambrai żył w pokucie, a ostatecznie poświęcił się monastycyzmowi. Jest przede wszystkim uznawany za założyciela kilku domów zakonnych, w tym opactw w Lobbes, Crespin i Aulne, aby służyć wspólnocie i zadośćuczynić za swoje wcześniejsze życie.
Życie i działalność
Po nawróceniu Landelin szukał samotności w pobliżu rzeki Sambra. Jego ascetyczny tryb życia przyciągnął wyznawców, co doprowadziło do założenia opactwa w Lobbes około 654 roku. Choć początkowo sprawował pieczę nad wspólnotą, ostatecznie zrezygnował ze stanowiska opata, aby dążyć do jeszcze surowszej ascezy. Przypisuje mu się również założenie opactw w Crespin i Aulne, pozostawiając swojego ucznia Ursmara, aby prowadził rosnącą wspólnotę monastyczną w Lobbes.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycji rzymskokatolickiej i wschodnioortodoksyjnej. Jego pamięć jest czczona corocznie 15 czerwca. Jego dziedzictwo jest również kojarzone z merowińskim artefaktem znanym jako klamra Landelina (Landelinus buckle).