Kukszja Odeski, urodzony jako Kuzma Weliczko w 1875 roku, był wschodnioortodoksyjnym mnichem, który żył w czasach Imperium Rosyjskiego i Związku Radzieckiego. Po rozpoczęciu drogi zakonnej w klasztorze świętego Pantelejmona w 1896 roku, wstąpił później do Ławry Peczorskiej w Kijowie. Ostatecznie otrzymał imię Kukszja, gdy w 1931 roku został przyjęty do wspaniałego schizmu (wielkiego schematu). Mimo uwięzienia w obozie pracy Gułag i zesłania do Kunguru pod koniec lat 30., powrócił do życia zakonnego, służąc ostatecznie w Odessie aż do śmierci w 1964 roku.
Życie zakonne


Kuzma wstąpił do życia zakonnego w 1896 roku, przyjmując w 1904 roku imię Zenofont. W 1913 roku przeniósł się do Ławry Peczorskiej w Kijowie, a w 1934 roku został później święconym mnichem-kapłanem. Jego oddanie doprowadziło do okresu intensywnego cierpienia, gdy w 1938 roku został wysłany do obozu pracy. Po uwolnieniu i okresie zesłania, powrócił do Ławry Peczorskiej w Kijowie w 1947 roku, zanim przeniósł się do Odessy w 1960 roku.
Kult

Mnich jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej. Został kanonizowany przez Kościół Prawosławny Ukraiński w 1995 roku. Jego szczątki spoczywają w klasztorze Wniebowzięcia Najświętszej Bogurodzicy w Odessie, gdzie jest czczony za swoją duchową wytrwałość i służbę zakonną.
