Ku Klux Klan (KKK), (zwany często po prostu Klanem), to amerykańska grupa nienawiści o charakterze białej supremacji i skrajnie prawicowej ideologii, powiązana z terroryzmem. Historycy powszechnie uważają ją za jedną z pierwszych organizacji terrorystycznych w Stanach Zjednoczonych, wskazując na jej zorganizowane stosowanie przemocy i zastraszania w celu kształtowania warunków politycznych i społecznych, zwłaszcza na Południu po wojnie secesyjnej. W trzech głównych odsłonach Klan działał jako tajne stowarzyszenie powiązanych ze sobą organizacji, posługując się groźbami, napaściami i zabójstwami; wśród jego ofiar przez lata znajdowali się Afroamerykanie, Żydzi, katolicy i imigranci.
Pierwszy Klan












Pierwszy Klan został założony w 1865 roku w Pulaski w stanie Tennessee przez byłych oficerów Konfederacji. Początkowo był klubem towarzyskim z rozbudowanymi rytuałami. Wkrótce przekształcił się w ruch samozwańczych obrońców porządku, który za pomocą gróźb i morderstw wymierzonych w wyzwoleńców oraz ich sojuszników dążył do przywrócenia białej supremacji w okresie Rekonstrukcji. Ustawy o egzekwowaniu prawa federalnego uchwalone w 1870 i 1871 roku miały na celu zwalczanie jego przestępstw, a grupa zaczęła słabnąć. Podobne paramilitarne organizacje, takie jak Biała Liga i Czerwone Koszule, realizowały później ten sam cel, jakim było tłumienie głosowania republikanów.
Późniejsze odrodzenia












Drugi Klan, założony w 1915 roku, osiągnął szczyt popularności w latach 20. XX wieku, rozszerzył swoją działalność poza Południe i przyciągnął miliony członków spośród rdzennych białych protestantów. Propagował natywizm, segregację rasową i zastraszanie, niekiedy z wykorzystaniem przemocy tłumu. Trzecia fala w połowie XX wieku powstała w opozycji do ruchu praw obywatelskich, a niektóre z jej grup dopuszczały się aktów terroru rasowego. Mimo różnic między poszczególnymi odsłonami wszystkie łączyła biała supremacja oraz wrogość wobec postrzeganych jako obcych.
