Kronid Lubimow był prawosławnym archimandrytą i hegumenem Ławry Trójcy Świętej, żyjącym w regionie moskiewskim pod koniec XIX i na początku XX wieku. Urodzony w 1859 roku w rodzinie kantora, wstąpił do klasztoru w 1883 roku i przechodził przez kolejne szczeble hierarchii kościelnej, aż objął przewodnictwo nad Ławrą w 1915 roku. Jest wspominany ze względu na swoje duchowe przewodnictwo oraz starania o ochronę relikwii klasztornych w okresie radzieckim. Zginął jako męczennik w 1937 roku, a później został uznany za świętego przez Kościół Prawosławny.
Życie i służba

Po służbie w armii, Kronid wstąpił do Ławry Trójcy Świętej jako nowicjusz w 1883 roku. Został przyjęty do zakonów w 1888 roku, a później przyjął święcenia diakona i kapłana. Jako hegumen Ławry pełnił funkcję zarówno administratora, jak i duchowego opiekuna mnichów. W pierwszych latach rządów radzieckich pracował nad ochroną klasztoru i jego świętych relikwii przed konfiskatą.
Męczeństwo i kult
W 1937 roku władze radzieckie aresztowały archimandrytę pod zarzutem działalności kontrrewolucyjnej. Został rozstrzelany na polanie Butowo w grudniu tego samego roku. Po jego pośmiertnej rehabilitacji, w 2000 roku został kanonizowany przez Kościół Prawosławny. Jego wspomnienie jako świętego obchodzone jest 27 listopada.
