Kornut z Iconium był sędziwym chrześcijańskim biskupem, który żył w czasach rzymskich prześladowań za panowania cesarzy Decjusza i Walerianusa. Pochodził ze wsi Sursala i pozostał w swoim mieście, gdy miejscowi chrześcijanie uciekali, aby uniknąć władz. Dobrowolnie ujawnił się prześladowcy Perenniuszowi, otwarcie wyznając wiarę w Jezusa Chrystusa i odrzucając bałwochwalstwo. Za odmowę wyrzeczenia się swoich przekonań poddano go straszliwym torturom, a następnie stracono.
Życie i męczeństwo
Podczas gdy wielu jego wyznawców szukało bezpieczeństwa gdzie indziej, sędziwy hierarcha pozostał, aby stawić czoła cesarskim władzom. Po wyznaniu swoich przekonań przed Perenniuszem, Kornut został poddany brutalnym karom. Był związany cienkimi linami i wleczony ulicami, aż krwawił obficie. Mimo tych ogromnych cierpień, nie przestawał dziękować Bogu. Jego męczeństwo zakończyło się śmiercią z miecza.
Kult
Kościół prawosławny uznaje go za męczennika kapłańskiego. Wspomina się go corocznie 12 września. Jego dziedzictwo jest zachowane w tradycjach liturgicznych, które czczą jego niezłomność oraz gotowość do śmierci zamiast zaparcia się swojej religijnej tożsamości.