Konstantyn był VI-wiecznym władcą Dumnonii, królestwa położonego na terenach dzisiejszej południowo-wschodniej Anglii. Relacje historyczne Gildasa opisują go jako tyrańskiego władcę, który dopuszczał się aktów zdrady, w tym zabijania wrogów w sanktuarium. Jednak tradycje literackie, takie jak te autorstwa Geoffreya z Monmouth, przedstawiają go jako legendarnego następcę króla Artura, który przeżył bitwę pod Camlann. W tradycji katolickiej uznawany jest za świętego, a jego życie często wiąże się z przejściem od władzy królewskiej do oddania religijnego.
Życie i legenda

Jako syn Cadora, księcia Kornwalii, Konstantyn jest przedstawiany w różnych kronikach jako następca arturiańskiego tronu. Podczas gdy niektóre źródła podkreślają jego krwawe konflikty z synami Mordreda, inne tradycje sugerują, że ostatecznie zrzekł się korony. Po abdykacji na rzecz swojego syna Bledrica, miał przyjąć zakonny tryb życia, dołączając do świętego Dawida, aby żyć jako mnich, zanim wycofał się na życie pustelnicze w pobliżu Cardiff.
Kult
Święty jest wspominany 11 marca. Jego dziedzictwo obejmuje różne relacje dotyczące jego śmierci; niektóre tradycje twierdzą, że został męczennikiem w Szkocji po głoszeniu ewangelii wśród Pictów. Jest czczony w Kościele katolickim, a jego życie stanowi pomost między legendarnymi historiami brytyjskich królów a wczesnymi chrześcijańskimi ruchami monastycznymi w tym regionie.
