Konstantyn (ur. Konstantin Djakow; 1864–1937) był wybitnym wschodnioortodoksyjnym metropolitą i biskupem, który sprawował urząd egarchy Ukrainy. Urodzony w rodzinie kapłańskiej w Starojwodoladze, awansował w hierarchii kościelnej, aż został metropolitą kijowskim. W okresie intensywnych prześladowań religijnych w Związku Radzieckim pozostawał kluczową postacią w administracji kościelnej. Został aresztowany podczas nabożeństwa w 1937 roku i zmarł podczas przesłuchania, a następnie został uznany za męczennika za swoją wiarę.
Kariera kościelna

Po studiach w Charkowskim Seminarium Teologicznym, Konstantyn został święcony na kapłana w 1891 roku. Później, po pierwszym aresztowaniu, wstąpił do zakonu monastycznego w 1924 roku. Został konsekrwowany na biskupa w Moskwie przez patriarchę Tichona, a ostatecznie sprawował urząd arcybiskupa Charkowa i Ochrymy. Do 1934 roku piastował stanowisko metropolity kijowskiego i egarchy Ukrainy, gdzie aktywnie opowiadał się za przywróceniem urzędu patriarchalnego w Kościele.
Męczeństwo i śmierć

Pod koniec 1937 roku władze radzieckie aresztowały starszego metropolitę podczas nabożeństwa w Kijowie, oskarżając go o działalność kontrrewolucyjną. Był przetrzymywany w więzieniu na Łukjaniwce, gdzie zmarł podczas przesłuchania 10 listopada. Został pochowany w masowym grobie na cmentarzu na Łukjaniwce, miejscu wykorzystywanym do tajnych egzekucji w tamtym okresie.
Kult

Ukraiński Kościół Prawosławny kanonizował go na świętego w 1993 roku. Jest czczony jako męczennik i został włączony do Zgromadzenia Świętych Kijowskich. Jego święta obchodzi się 19 maja (1 czerwca) oraz w rocznicę jego śmierci, 28 października (10 listopada).
