Konrad z Ascoli był włoskim franciszkaninem i misjonarzem żyjącym w XIII wieku, pochodzącym ze szlacheckiego rodu Miliani. Po wstąpieniu do Zakonu Mniejszego w swoim rodzinnym mieście, kontynuował zaawansowane studia teologiczne w Asyżu i Perugii. Ostatecznie uzyskał doktorat z teologii i służył jako nauczyciel w Rzymie i Paryżu. Znany ze głębokiej pobożności ku Trójcy Świętej oraz ascetycznego trybu życia, odbył liczne podróże misyjne, w tym misję do różnych prowincji w Libii.
Życie i posługa
Konrad towarzyszył swojemu wieloletniemu przyjacielowi, Girolamo d'Ascoli, w różnych misjach, w tym w podróży do Francji jako towarzysz legata papieskiego. W trakcie swojej działalności łączył role akademickie, takie jak nauczanie teologii, z pracą duszpasterską, która obejmowała głoszenie kazań oraz opiekę nad chorymi w szpitalach. W 1288 roku papież Nikodem IV zamierzał wynieść go do godności kardynała, lecz Konrad zmarł w Ascoli w 1289 roku.
Kult i dziedzictwo
Kościół katolicki uznaje go za błogosławionego. Po jego śmierci w 1371 roku jego szczątki przeniesiono do kościoła franciszkanów, gdzie podobno odnaleziono je niezniszczone i wydzielające słodki zapach. Papież Pius VI zatwierdził jego kult, a Zakon Mniejszy wspomina go w dniu jego święta, 19 kwietnia.