Kirill II z Rostowa był wschodniochrześcijańskim biskupem, który sprawował władzę w diecezji rostowsko-jarosławskiej od 1230 roku do śmierci w 1262 roku. Przed wstąpieniem na urząd biskupa służył jako opat klasztoru Narodzenia Najświętszej Bogurodzicy we Włodzimierzu. Podczas swojej długiej kadencji przez niemal dekadę zarządzał sprawami duchowymi północno-wschodniej Rusi bez obecności metropolity. Zapamiętano go jako przywódcę w czasie najazdu mongolskiego oraz za wysiłki na rzecz stabilizacji regionu.
Życie i posługa

Podczas najazdu mongolsko-tatarskiego Kirill szukał schronienia w Biełoozerze. Po powrocie odnalazł i pochował ciało wielkiego księcia Jurija Wsiewołodowicza. Aktywnie działał na rzecz odbudowy kościołów i mediacji w konfliktach między książętami. W 1253 roku dwukrotnie udał się do Złotej Ordy, gdzie według przekazów uzdrowił syna chana Berke i ochrzcił mongolskiego księcia imieniem Piotr. Interakcje te zapewniły dekret pozwalający na przeznaczanie lokalnych danin na wsparcie Domu Najświętszej Bogurodzicy.
Dziedzictwo i kult
Kirill był płodnym pisarzem, tworzącym takie dzieła jak O bojaźni Bożej oraz O mocach niebiańskich. Jest czczony jako święty w Cerkwi prawosławnej. Jego pamięć jest upamiętniana 23 maja (5 czerwca) w katedrze świętych rostowsko-jarosławskich. Zmarł w 1262 roku w podeszłym wieku.
