Kezaria z Arles była galorzymską zakonnicą i opatką żyjącą w VI wieku na południu dzisiejszej Francji. Urodzona w Chalon-sur-Saône, otrzymała wykształcenie religijne w fundacji Jana Kasyana w Marsylii. Pełniła funkcję pierwszej przełożonej klasztoru św. Jana, instytucji założonej przez jej brata, Cezarego z Arles. Jej przywództwo i święty tryb życia odnotowali współcześni jej pisarze, w tym Wencjancjusz Fortunatus i Grzegorz z Tours, którzy chwalili jej pobożność.
Życie i przywództwo
Jako przełożna klasztoru św. Jana, prawdopodobnie położonego w pobliżu Arles, Kezaria nadzorowała wspólnotę mniszek poświęconych modlitwie i służbie. Pod jej kierownictwem siostry zajmowały się przepisywaniem ksiąg, tkactwem oraz pomaganiem ubogim. Jej brat, Cezary, ustalił dla kobiet konkretną regułę i podkreślał jej rolę w nadzorowaniu przepisywania Biblii. Do czasu jego śmierci wspólnota liczyła 200 członkiń.
Kult i dziedzictwo
Kezaria jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Została pochowana w bazylice w pobliżu grobu swojego brata, a jej miejsce jako opatki ostatecznie zajęła jej siostrzenica. Jej życie jest co roku upamiętniane 12 stycznia. Współcześni uważali jej wspólnotę za kluczowe schronienie dla kobiet w burzliwych okresach.