Kazimierz Deyna (1947–1989) był polskim piłkarzem grającym na pozycji ofensywnego pomocnika w roli rozgrywającego, uważanym za jednego z najbardziej utalentowanych zawodników swojego pokolenia dzięki znakomitemu widzeniu gry. W klubach grał w Legii Warszawa, Manchesterze City i San Diego Sockers, a jako kapitan reprezentacji Polski rozegrał 97 meczów i zdobył 41 bramek. Tygodnik piłkarski Piłka Nożna uznał go za najlepszego polskiego piłkarza XX wieku.
Kariera klubowa i reprezentacyjna



Deyna wychowywał się w Legii Warszawa, klubie wojskowym i ulubieńcu komunistycznych władz, z którym zdobył mistrzostwo Polski w 1969 i 1970 roku. Po występach na mistrzostwach świata w 1974 roku o jego pozyskanie zabiegały czołowe kluby europejskie, jednak komunistyczny reżim nie pozwolił mu przenieść się do Europy Zachodniej. W 1978 roku trafił do Manchesteru City, a następnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie grał w San Diego Sockers i zdobył pięciokrotnie mistrzostwo. W reprezentacji Polski wziął udział w igrzyskach olimpijskich w 1972 roku, na których zdobył złoty medal i został najlepszym strzelcem turnieju, a na mistrzostwach świata w 1974 roku pomógł drużynie zająć trzecie miejsce.
Śmierć i dziedzictwo


Deyna zginął w wypadku samochodowym w San Diego w Kalifornii 1 września 1989 roku w wieku 41 lat. W 1994 roku Polski Związek Piłki Nożnej oraz czytelnicy polskich dzienników sportowych wybrali go Największym Polskim Piłkarzem Wszech Czasów. Legia Warszawa i Sockers wycofały jego numer 10. W czerwcu 2012 roku jego szczątki ekshumowano i ponownie pochowano na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
