Katarzyna von Bora była niemiecką mniszką i żoną reformatora Marcina Lutra, stanowiąc centralną postać okresu reformacji protestanckiej. Urodzona około 1499 roku w rodzinie drobnej saskiej szlachty, później uciekła z cysterskiego klasztoru, aby w 1525 roku poślubić Lutra. Związek ten ustanowił istotny precedens dla małżeństwa duchownych oraz protestanckiego modelu życia rodzinnego. Jako zarządczyni majątku męża i osoba odpowiedzialna za prowadzenie gospodarstwa, odgrywała kluczową rolę w codziennym funkcjonowaniu domowego życia ruchu reformacyjnego.
Życie i małżeństwo
Po edukacji w klasztorach benedyktyńskich i cysterskich, Katarzyna uciekła z opactwa Nimbschen w 1523 roku, ukrywając się w wozie kupieckim. Ostatecznie poślubiła Marcina Lutra w czerwcu 1525 roku. Wspólnie zarządzali Czarnym Klasztorem w Wittenberdze, gdzie nadzorowała rolnictwo, browar, a nawet szpital podczas epidemii. Wychowała sześcioro dzieci i zarządzała rozległymi dobrami rodziny, zyskując przydomek „szefowa z Zulsdorf” dzięki swoim umiejętnościom administracyjnym.
Dziedzictwo i śmierć
Po śmierci Lutra w 1546 roku, Katarzyna stanęła w obliczu poważnych trudności finansowych i była zmuszona dwukrotnie uciekać z Wittenbergi z powodu wojny szmalkaldzkiej. Mimo tych trudności pozostała symbolem nowego protestanckiego ideału domowego. Zmarła w Torgau 20 grudnia 1552 roku. Jej małżeństwo pozostaje historycznym punktem zwrotnym dla rozwoju protestanckich poglądów na role płci oraz świętość małżeństwa duchownych.