Katarzyna z Bolonii była włoską klaryską, mistyczką i artystką żyjącą w XV wieku, która sprawowała urząd opatki. Urodzona w arystokratycznej rodzinie, wychowywała się na dworze w Ferrarze, gdzie odebrała wykształcenie w zakresie muzyki i literatury. Ostatecznie wstąpiła do wspólnoty zakonnej, a później kierowała klasztorem w Bolonii. Znana ze swojej głębokiej duchowości i licznych wizji, była płodną pisarką oraz utalentowaną iluminatorką, która za swojego życia tworzyła znaczące dzieła religijne i manuskrypty.
Życie i dzieła
Po opuszczeniu dworu w Ferrarze, Katarzyna wstąpiła do wspólnoty beginek, która później stała się klasztorem klarysek observantek. Pełniła funkcję mistrzyni nowicjuszek, a następnie została pierwszą opatką nowego klasztoru w Bolonii. Jako utalentowana artystka, ilustrowała własny breviariusz portretami i obrazami religijnymi. Jej dziedzictwo literackie obejmuje wpływowy traktat Siedem duchowych broni niezbędnych do walki duchowej, a także liczne kazania, wiersze i pisma mistyczne.
Kult
Przez wieki Katarzyna cieszyła się wielkim szacunkiem w swoim rodzinnym mieście, zanim została formalnie kanonizowana przez papieża Klemensa XI w 1712 roku. Po jej śmierci w 1463 roku doniesiono, że jej ciało jest niezniszczalne; jest wspominana jako patronka artystów oraz osób mierzących się z pokusą. Jej wspomnienie obchodzi się 9 marca, a jej relikwie są wystawione w kaplicy w Bolonii.