Katarzyna I (ur. jako Marta Helena Skowrońska, 1684–1727) była cesarzową Rosji od 1725 roku aż do swojej śmierci w 1727 roku. Wcześniej, od 1721 roku, była cesarzową małżonką, a od 1712 roku carycą małżonką jako druga żona Piotra Wielkiego. Jej wczesne życie jest niepewne, ale dorastała jako służąca w Inflantach, zanim trafiła do domu Aleksandra Mienszykowa, a później do dworu cara. Przeszła na prawosławie i przyjęła imię Katarzyna Aleksiejewna. Piotr koronował ją na cesarzową w 1724 roku, choć to on nadal faktycznie rządził Rosją.
Wczesne życie



Miejsce i szczegóły dzieciństwa Katarzyny nie są ustalone w sposób pewny, choć najczęściej podaje się, że urodziła się w Dorpacie, obecnie Tartu w Estonii. Jej ojciec był rzymskokatolickim rolnikiem, a rodzice zmarli podczas epidemii dżumy około 1689 roku. Wychowywał ją luterański pastor Johann Ernst Glück w Marienburgu, gdzie pracowała jako służąca. Przez całe życie pozostała praktycznie niepiśmienna, ale władała kilkoma językami. Po zdobyciu miasta przez wojska rosyjskie weszła w służbę feldmarszałka Szeremietiewa, a następnie trafiła pod opiekę Aleksandra Mienszykowa.
Małżeństwo z Piotrem


Katarzyna została kochanką Piotra Wielkiego około 1704 roku i urodziła mu dzieci. Para wzięła ślub prywatnie w 1707 roku, a oficjalnie w 1712 roku. Towarzyszyła carowi w kampanii prutskiej w 1711 roku, gdzie według przekazów pomogła zapewnić odwrót, oferując w łapówce swoje klejnoty. Jej związek z Piotrem był najbardziej stabilnym okresem jego życia, a ona słynęła z łagodzenia jego częstych napadów gniewu. Piotr ustanowił Order Świętej Katarzyny w dniu ich ślubu.
Panowanie


Piotr koronował Katarzynę na cesarzową w 1724 roku, a po jego śmierci w 1725 roku objęła rządy. Jej krótkie panowanie trwało do jej własnej śmierci w 1727 roku. Ponieważ miała niewielkie formalne wykształcenie, podczas panowania polegała na wpływie doradców, takich jak Aleksander Mienszykow.
