Katarzyna Doherty była urodzona w Rosji katolicka aktywistka i pisarka, która poświęciła życie służbie wykluczonym. Urodzona w Niżnym Nowogrodzie, po rewolucji rosyjskiej przeprowadziła się do Kanady. Stała się znaczącą postacią w walce o sprawiedliwość społeczną, zakładając Friendship House, aby pomagać ubogim w Toronto, a później rozszerzając swoją międzyrasową działalność na Harlem. W 1947 roku założyła Apostolat Domu Madonny (Madonna House Apostolate) w Combermere w Ontario, który przekształcił się w międzynarodową wspólnotę świeckich i duchowieństwa. Dzięki swoim głębokim pismom duchowym jest obecnie uznawana za Służebnicę Bożą.
Życie i działalność
Po ucieczce z Rosji Katarzyna mieszkała w różnych krajach, zanim osiadła w Ameryce Północnej. Podczas Wielkiego Kryzysu przyjęła radykalny styl życia, rezygnując ze swoich dóbr, aby służyć potrzebującym. Jej praca w Harlemie koncentrowała się na wspieraniu społeczności afroamerykańskiej, natomiast jej późniejsze osiedlenie się w Combermere w Ontario stało się centrum życia wspólnotowego. W ciągu całego życia napisała ponad trzydzieści książek, które łączyły wschodnie i zachodnie tradycje duchowe.
Dziedzictwo duchowe
Duchowość Doherty kładła nacisk na życie według Ewangelii poprzez prostotę, ubóstwo i intensywną miłość do innych. Promowała ideę, że nawet codzienne czynności mają odkupieńczą wartość, gdy są wykonywane w zjednoczeniu z Chrystusem. Jej nauki, często streszczane w osobistych nakazach, zachęcały wyznawców do pokory i bezpośredniej służby ubogim. Jej wspólnota, Madonna House, nadal działa jako rodzina apostolska na kilku kontynentach.
Kult
Kościół katolicki oficjalnie uznał jej proces kanonizacyjny, nadając jej w 2000 roku tytuł Służebnicy Bożej. Jest wspominana jako duchowa matka zarówno dla duchowieństwa, jak i świeckich, czczona za bezkompromisowe oddanie Ewangelii oraz wysiłki na rzecz zbliżenia różnych tradycji chrześcijańskich.