Karl Leisner był niemieckim księdzem katolickim i działaczem opozycji, który był więziony w obozie koncentracyjnym Dachau w czasie rządów nazistowskich. Urodzony w Rees w 1915 roku, był oddanym liderem młodzieży i diakonem przed aresztowaniem za krytykowanie Adolfa Hitlera. Podczas uwięzienia cierpiał na gruźlicę, której stan pogorszył się z powodu surowych warunków obozowych. Mimo słabnącego zdrowia, w 1944 roku został potajemnie święcony na księdza przez współwięźnia. Zmarł w 1945 roku krótko po wyzwoleniu obozu.
Życie i opór
Jako młody człowiek Leisner prowadził katolickie grupy młodzieżowe, często organizując wyjazdy do sąsiednich krajów, aby uniknąć ingerencji nazistów. Po święceniach diakona w 1939 roku zapadł na gruźlicę. Jego polityczny sprzeciw wobec rządu nazistowskiego doprowadził do aresztowania i ostatecznego przeniesienia do Dachau. Nawet w obozie zachował swoje duchowe zaangażowanie, pomagając w tworzeniu małej grupy wspólnoty Schönstatt i przyjmując potajemne święcenia kapłańskie, mimo skrajnego wycieńczenia fizycznego i choroby.
Kult
Leisner jest uznawany za męczennika za wiarę. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1996 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 12 sierpnia, w rocznicę jego śmierci w sanatorium niedaleko Monachium.