Karol I był monarchą Anglii, Szkocji i Irlandii od 1625 roku do swojej egzekucji w 1649 roku. Urodzony w 1600 roku w pałacu w Dunfermline jako syn króla Jakuba VI Szkockiego, należał do dynastii Stuartów. Jego panowanie charakteryzowało się intensywnymi tarciami z Parlamentem na tle prerogatyw królewskich i polityki religijnej, a konkretnie jego wsparcia dla wysokiego anglikanizmu. Konflikt ten doprowadził do wojny angielskiej, w wyniku której został pokonany przez siły parlamentarne, a następnie poddany procesowi i stracony.
Życie i panowanie
Po śmierci starszego brata Karol stał się następcą tronu w 1612 roku. W 1625 roku poślubił Henriettę Marię z Francji, co ze względu na jej katolicką wiarę wywołało napięcia w grupach protestanckich. Wierząc w boskie prawo królów, często ścierał się z Parlamentem w kwestiach opodatkowania i rządzenia. Spory te, obok różnic religijnych, doprowadziły do wojen biskupich oraz wojny angielskiej. Po porażce z armią New Model Army, został skazany za zdradę stanu i stracony w Londynie.
Kult
Karol jest czczony jako święty zarówno w tradycji anglikańskiej, jak i katolickiej. Jego wspomnienie obchodzone jest 30 stycznia, w rocznicę jego śmierci. Jest pamiętany jako monarcha, który trwał przy swoich przekonaniach religijnych i politycznych mimo konsekwencji.