Karol I Dobry był XII-wiecznym władcą, który rządził Flandrią od 1119 roku aż do swojego zamordowania w 1127 roku. Urodzony w Danii jako syn króla Kanuta IV i Adelajdy Flandryjskiej, po śmierci ojca wychowywał się na dworze flamandzkim. Podczas swojego panowania zasłynął z działań charytatywnych mających na celu walkę z głodem, w tym z dystrybucją żywności i zwalczaniem spekulacji zbożem. Jego nagłe morderstwo dokonane przez grupę rycerzy podczas mszy w katedrze św. Donacjana doprowadziło do jego natychmiastowego uznania za męczennika.
Życie i rządy

Po służbie jako doradca swojego kuzyna Baldwina VII, Karol sukcesyjnie objął po nim urząd hrabiego. Był znany z wysiłków na rzecz ochrony ubogich, deklarując niegdyś, że bogaci powinni wybrać wodę zamiast śmierci choćby jednej głodnej osoby. Aby zapobiec wyzyskowi cenowemu podczas okresów głodu, rozdawał chleb i podejmował kroki prawne przeciwko potężnemu rodowi Erembaldów, oskarżanemu o gromadzenie zapasów.
Śmierć i kult

Karol został zabity podczas modlitwy i przygotowań do dawania jałmużny w katedrze. Ten brutalny akt, dokonany przez spiskowców powiązanych z rodem Erembaldów, wywołał ogromny gniew społeczny. Został uznany za świętego przez lud, a później został beatyfikowany przez papieża Leona XIII w 1882 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 2 marca.
