Karol Garnier był francuskim księdzem jezuitą i misjonarzem z XVII wieku, który poświęcił życie służbie rdzennym społecznościom w Nowej Francji. Urodzony w 1606 roku w Paryżu w rodzinie królewskiego sekretarza, wstąpił do seminarium jezuickiego w 1624 roku, a został święconym kapłanem w 1635 roku. Po przybyciu do Ameryki Północnej w 1636 roku, prowadził intensywną działalność wśród ludów Wendat i Nipissing. Jest pamiętany jako jeden z siedmiu Męczenników Kanadyjskich; zginął z rąk Haudenosaunee w wiosce ludu Petun w grudniu 1649 roku.
Życie i misja
Po święceniach Garnier udał się do Ameryki Północnej, aby wspierać misje, takie jak Saint-Joseph. Podczas pracy z lokalnymi populacjami zyskał przydomek Ouracha, co oznacza „dawcę deszczu”. Jego wysiłki misyjne koncentrowały się na grupach Wendat i Nipissing aż do jego śmierci pod koniec 1649 roku, kiedy to został zabity przez Irokezów.
Kult i dziedzictwo
Garnier został kanonizowany na świętego przez papieża Piusa XI. Jest uznawany za jednego z Męczenników Kanadyjskich i jest upamiętniany w Kościele katolickim 19 października. Jego życie jest celebrowane jako część dziedzictwa wczesnych misjonarzy jezuitów, którzy działali w tym regionie.