Kapibara wielka to największy żyjący gryzoń, półwodny roślinożerca występujący naturalnie w Ameryce Południowej (we wszystkich krajach z wyjątkiem Chile). Zamieszkuje sawanny i gęste lasy w pobliżu zbiorników słodkowodnych, a żywi się głównie trawami i roślinami wodnymi. Kapibary są bardzo towarzyskie, zwykle żyją w grupach liczących od 10 do 20 osobników, choć grupy mogą liczyć nawet 100 zwierząt. Poluje się na nie ze względu na mięso, skórę oraz tłuszcz pozyskiwany z ich grubej, tłustej skóry.
Klasyfikacja i pokrewieństwo






Kapibara wielka i kapibara mniejsza tworzą razem rodzaj Hydrochoerus. Jej najbliżsi żyjący krewni to świnki skalne, a nieco dalszymi są świnki morskie, agutie, szynszyle i nutrie. Badania molekularne prowadzone od 2002 roku wykazały bliskie pokrewieństwo z świnkami skalnymi, które oba gatunki umieszczają w jednej podrodzinie rodziny Caviidae. Nazwa pochodzi z języka tupi i oznacza tego, kto je cienkie liście, czyli zjadacza trawy.
Siedlisko i zachowanie






Kapibary są silnymi pływakami, potrafiącymi wstrzymać oddech nawet na pięć minut. Rano odpoczywają na suchym lądzie, w upalne wczesne popołudnie chłodzą się w wodzie, a pasą się późnym popołudniem i nocą. Ich terytoria domowe mają powierzchnię od 5 do 16 hektarów i zwykle obejmują wodę, łąki oraz miejsca do odpoczynku. Uciekinierzy z niewoli utworzyli również populacje w niektórych rejonach Ameryki Północnej, choć nie potwierdzono istnienia populacji rozmnażającej się na Florydzie.
