Cesarz Kangxi (1654–1722) był trzecim cesarzem dynastii Qing i drugim władcą z tej dynastii, który rządził właściwymi Chinami. Jego panowanie, trwające 61 lat, jest najdłuższym w historii Chin, a sam Kangxi uchodzi za jednego z największych cesarzy tego kraju. Na tron wstąpił jako dziecko, a po objęciu osobistych rządów stłumił powstanie trzech feudałów, włączył pod panowanie Qing Tajwan oraz części północy i północnego zachodu, a także przeprowadził wyprawę, która przyłączyła Tybet do cesarstwa. Jego rządy przyniosły długotrwałą stabilność po latach wojen.
Wczesne panowanie






Urodzony w Pekinie jako syn cesarza Shunzhi, w wieku siedmiu lat, w 1661 roku, wstąpił na tron, choć przez kilka lat władzę sprawowało czterech regentów. Oboi, który jako regent przejął pełnię kontroli, został później aresztowany z rozkazu młodego cesarza w 1669 roku, przy pomocy jego babki, wielkiej cesarzowej wdowy Zhaosheng. Kangxi rozpoczął wówczas rządy osobiście, skupiając się najpierw na kontroli powodzi na Żółtej Rzece, naprawach Wielkiego Kanału oraz buncie w południowych Chinach.
Kampanie wojskowe





Próba odebrania lenn trzem byłym generałom dynastii Ming wywołała powstanie, które trwało osiem lat i zakończyło się zwycięstwem Qing w 1681 roku. W 1683 roku wojska Qing pod wodzą Shi Langa pokonały na Tajwanie lojalistyczne wobec Ming Królestwo Tungning, które następnie weszło w skład Cesarstwa Qing. Za jego panowania pod władzę Qing dostali się także Mongołowie na północy i północnym zachodzie.
Dziedzictwo





Panowanie Kangxi zapoczątkowało epokę Wysokiego Qing, okres dobrobytu, który trwał za rządów jego syna Yongzhenga i wnuka Qianlonga. Jego dwór wspierał wielkie dzieła literackie, w tym Słownik Kangxi, antologię Pełne poezje dynastii Tang oraz Pełny zbiór klasyki starożytnych Chin. Zmarł w 1722 roku, a po długotrwałym sporze o sukcesję tron objął jego czwarty syn, cesarz Yongzheng.
