Kallistos był wysokiej rangi bizantyjskim urzędnikiem i dowódcą wojskowym w IX wieku. Posiadając prestiżowe tytuły, takie jak patrycjusz, dux i spatharios, służył na dworze cesarza Teofila. Pomimo ikonoklastycznej polityki cesarza, Kallistos pozostał zwolennikiem ikon. Aby oddalić go od stolicy, cesarz mianował go duxem Kolonii, czyniąc go pierwszym znanym dowódcą tej konkretnej temy wojskowej.
Życie i śmierć
Jako członek rodu Melissenos, Kallistos posiadał znaczące wpływy w imperium. W 844 roku został zdradzony przez żołnierzy paulicjan i wydany w ręce Arabów. Następnie został stracony w Samarrze wraz z innymi jeńcami z upadku Amorium, który miał miejsce w 842 roku. Jego śmierć zakończyła wybitną karierę charakteryzującą się zarówno służbą wojskową, jak i przekonaniami religijnymi.
Kult
Kościół prawosławny uznaje Kallistosa za jednego z czterdziestu dwóch męczenników z Amorium. Jest czczony za niezłomność w wierze w okresie ikonoklazmu. Jego pamięć jest upamiętniana corocznie 6 marca.