Kacper de Bono był XVI-wiecznym hiszpańskim kapłanem i członkiem zakonu minimów. Urodzony w Walencji w 1530 roku, początkowo wybrał inną drogę, służąc przez dekadę jako żołnierz pod panowaniem cesarza Karola V. Po tym, jak po ranie głowy w Lombardii uznano go za zmarłego, dotrzymał ślubu wstąpienia do zakonu minimów. Ostatecznie piął się po szczeblach hierarchii w swoim zakonie, pełniąc funkcję mistrza nowicjuszy oraz przełożonego regionalnego, a był ceniony za surowy tryb życia i dobroczynną naturę.
Życie i służba
Po służbie wojskowej de Bono wstąpił do klasztoru San Sebastián w Walencji. Został święconym kapłanem w 1562 roku i zyskał uznanie dzięki surowemu przestrzeganiu reguły zakonnej. Pełnił kilka ważnych funkcji, w tym sprawował urząd przełożonego regionalnego prowincji walenckiej. Przez całe życie pozostawał oddany swojej wspólnocie, niosąc pocieszenie rodzinie oraz duchowe przewodnictwo swoim braciom franciszkanom.
Kult
Kościół katolicki czci go jako błogosławionego, po jego beatyfikacji przez papieża Piusa VI w 1786 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 14 lipca, co zbiega się z rocznicą jego śmierci. W Walencji w dzielnicy, w której się urodził, odbywają się lokalne uroczystości upamiętniające jego życie i dziedzictwo.