Justyn de Jacobis był włoskim biskupem katolickim i misjonarzem, urodzonym w San Fele w 1800 roku. Jako członek Zgromadzenia Misjonarzy (Congregatio Missionis) został święcony na kapłana w Brindisi w 1824 roku, a później niesie pomoc podczas epidemii cholery w Neapolu. Jest przede wszystkim znany ze swojej szeroko zakrojonej działalności misyjnej w Afryce Wschodniej, gdzie pełnił funkcję wikariusza apostolskiego Abisynii oraz pierwszego prefekta apostolskiego Etiopii.
Działalność misyjna
Pełniąc funkcję biskupa tytularnego Nilopolis, de Jacobis skoncentrował swoje wysiłki na regionie Etiopii. Jego przywództwo doprowadziło do ustanowienia Etiopskiego i Erytrejskiego Kościoła Katolickiego. Podczas swojej posługi mierzył się ze znacznymi trudnościami ze strony lokalnych władz, co skutkowało jego uwięzieniem i ostatecznym wygnaniem. Zmarł na gorączkę w Hebo w 1860 roku.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego. Po jego śmierci został ogłoszony błogosławionym przez papieża Piusa XI. Później został beatyfikowany przez papieża Piusa XII w 1939 roku, a ostatecznie kanonizowany przez papieża Pawła VI w 1975 roku. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 31 lipca.