Justus był VII-wiecznym misjonarzem i przywódcą religijnym, który sprawował urząd czwartego arcybiskupa Canterbury. Wysłany z Rzymu przez papieża Grzegorza Wielkiego w celu nawrócenia Anglosasów, przybył do Anglii w ramach drugiej grupy misjonarzy. Przed objęciem urzędu arcybiskupa służył jako pierwszy biskup Rochester. W trakcie swojej działalności mierzył się ze znaczącymi zmianami politycznymi, w tym z okresem wygnania w Galii po śmierci króla Æthelberhta, zanim powrócił do swoich obowiązków w Kent.
Kariera kościelna


W 604 roku Justus został mianowany biskupem Rochester. Współpracował z innymi misjonarzami nad ujednoliceniem praktyk religijnych, m.in. opowiadając się za rzymską metodą obliczania daty Wielkanocy. Po tym, jak musiał tymczasowo uciec do Galii z powodu lokalnego oporu pogan, został przywrócony do urzędu. W 624 roku wstąpił na stanowisko arcybiskupa Canterbury, gdzie nadzorował wysiłki misyjne skierowane ku Northumbrii.
Kult i dziedzictwo


Po jego śmierci, która nastąpiła między 672 a 631 rokiem, Justus został ogłoszony świętym. Jego szczątki zostały ostatecznie przeniesione do sanktuarium znajdującego się w opactwie św. Augustyna w Canterbury w latach 90. XI wieku. Jest czczony w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 10 listopada.
