Jurij Pietrowicz Nowicki był wybitnym rosyjskim prawnikiem, historykiem prawa i profesorem uniwersyteckim, który żył w latach 1882–1922. Urodzony w Umaniu, osiągnął uznanie akademickie na uniwersytetach w Kijowie i Sankt Petersburgu, specjalizując się w prawie karnym i historii systemów prawnych. Poza działalnością naukową był oddanym działaczem społecznym, zakładającym sierocińce i sądy dla nieletnich. Jako postać publiczna związana z religią, pełnił funkcję przewodniczącego stowarzyszenia parafii prawosławnych w Piotrogrodzie. Został stracony w 1922 roku po procesie dotyczącym konfiskaty dóbr kościelnych, a później został uznany za świętego przez Cerkiew Prawosławną.
Działalność akademicka i społeczna

Nowicki piastował stanowiska profesora w kilku instytucjach, w tym na Uniwersytecie w Sankt Petersburgu oraz w Instytucie Pedagogicznym. Jego badania koncentrowały się na historii prawa rosyjskiego i europejskiego, w tym na pracach dotyczących Statutu Litewskiego. Był głęboko zaangażowany w opiekę społeczną, tworząc systemy wsparcia dla osieroconych dzieci skazanych oraz pracując na rzecz pomocy rodzinom uwięzionych naukowców. Jego wiedza prawnicza obejmowała również służbę jako śledczy w znaczących sprawach karnych.
Męczeństwo i kult

W 1922 roku Nowicki został aresztowany i osądzony przez trybunał rewolucyjny w ramach postępowania dotyczącego konfiskaty majątków kościelnych. Przez cały proces utrzymywał swoją niewinność, a nawet oferował przyjęcie odpowiedzialności na siebie, aby oszczędzić innych. Został rozstrzelany wraz z metropolitą Benjaminem z Kazania. W 1992 roku Cerkiew Prawosławna kanonizowała go jako męczennika nowej wiary za jego poświęcenie dla wiary i służbę Kościołowi.
