factograf
PL
Zaloguj się

japoński bokser zawodowy

Junto Nakatani

Junto Nakatani (ur. 2 stycznia 1998) to japoński bokser zawodowy, który zdobywał mistrzostwa świata w trzech kategoriach wagowych. W 2020 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBO w kategorii muszej, w 2023 roku sięgnął po pas WBO w kategorii junior koguciej, a w latach 2024–2025 posiadał zunifikowane tytuły mistrza świata WBC i IBF w kategorii koguciej. Od 2025 roku jest również posiadaczem tytułu Ring Magazine w kategorii koguciej, a w 2026 roku walczył o niekwestionowane mistrzostwo w kategorii super koguciej.

Wczesne lata i kariera amatorska

Ojciec Nakataniego zapisał go na zajęcia karate w trzeciej klasie szkoły podstawowej, ponieważ chłopiec spędzał większość czasu na grach wideo. Później przeszedł do boksu, gdzie odniósł większe sukcesy dzięki podziałowi na kategorie wagowe. Jako amator zdobył mistrzostwo Japonii do lat 15, a jego bilans wyniósł 14 zwycięstw, w tym 10 przez nokaut, oraz 2 porażki. Zawodowo zadebiutował w wieku 17 lat, po uzyskaniu licencji bokserskiej klasy C.

Droga do sukcesów w kategorii muszej

Nakatani zadebiutował na zawodowym ringu w 2015 roku, pokonując rywala technicznym nokautem w pierwszej rundzie w Gifu w Japonii. W 2020 roku pokonał Giemela Magramo przez techniczny nokaut w ósmej rundzie, zdobywając wakujący tytuł mistrza WBO w kategorii muszej. Z sukcesem obronił go w walkach z Ángelem Acostą i Ryotą Yamauchim, po czym w 2022 roku zrezygnował z pasa, by przejść do kategorii super muszej.

Przejście do kategorii super muszej i koguciej

W kategorii super muszej Nakatani zdobył wakujący tytuł WBO w 2023 roku, nokautując Andrew Moloneya w dwunastej rundzie. Walka ta została później uznana przez magazyn „The Ring” nokautem roku. W 2024 roku pokonał Alexandro Santiago przez techniczny nokaut w szóstej rundzie, zdobywając tytuł mistrza WBC w kategorii koguciej, i utrzymał go w kolejnych obronach.

W 12 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy