Juliana z Pavilly była benedyktyńską opatką żyjącą w VII wieku we Francji. Urodzona w 685 roku, ostatecznie sprawowała funkcję trzeciej przełożonej opactwa w Austreberthe w Pavilly. Jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej za swoją pobożność i służbę wspólnocie zakonnej. Po okresie odmowy przyjęcia do klasztoru ze względu na jej niskie pochodzenie, stała się znaczącą postacią w zakonie, kierując opactwem aż do śmierci w 750 roku.
Życie i przewodnictwo

Początkowo opatka Benedicta odmówiła prośby Juliany o wstąpienie do klasztoru, powołując się na jej niskie pochodzenie społeczne. Po tym, jak Juliana gorliwie modliła się przy grobie założycielki, Austreberthe, Benedicta zachorowała i ostatecznie wyraziła zgodę na jej przyjęcie. Juliana wstąpiła do konwentu jako służąca, gdzie jej pokora i miłosierdzie przyniosły jej przydomek „siostry Jezusa”. Po śmierci Benedicty w 700 roku, Juliana została mianowana nową opatką.
Kult i relikwie

Święta jest wspomniana corocznie 11 października. Jej szczątki, wraz z relikwiami Austreberthe, zostały ostatecznie przeniesione do kościoła św. Saulve w Montreuil-sur-Mer. Relikwie te, wraz z różnymi skarbami liturgicznymi, zostały przekazane lokalnej parafii i miastu w 1803 roku i pozostają tam do dziś.
