Julian z Antinoe był egipskim chrześcijaninem żyjącym na początku IV wieku. Choć jego rodzina zaaranżowała jego małżeństwo z Bazylissą, małżonkowie zdecydowali się na celibat, aby skupić się na służbie innym. W swoim domu założyli szpital, aby opiekować się chorymi i potrzebującymi, gromadząc mnichów i mniszki do pomocy w ich działalności charytatywnej. Podczas prześladowań za panowania Dioklecjana, Julian został aresztowany przez namiestnika imieniem Marcjan i ostatecznie stracony za wiarę około 304 roku.
Życie i męczeństwo

Po śmierci żony Julian został schwytany i skazany na śmierć. Podczas pobytu w więzieniu zdołał nawrócić na chrześcijaństwo syna namiestnika, Kelsusa, oraz żonę namiestnika, Marcjanillę. Julian został ostatecznie stracony wraz z tymi neofitami, kapłanem imieniem Antoniusz oraz mężczyzną imieniem Anastazjusz. Z powodu historycznych pomyłek z innymi postaciami, bywa czasem błędnie utożsamiany z Julianem z Antiochii lub Julianem Szpitalnikiem.
Kult i dziedzictwo

On i Bazylissa są czczeni zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Ich relikwie są przechowywane w takich miejscach jak Bazylika św. Marka w Wenecji oraz Santa Maria Maggiore w Rzymie. Często przedstawiani są z płonącym idolem jako atrybutem. Na jego cześć obchodzone są różne święta, w tym 8 i 9 stycznia, choć w innych źródłach pojawiają się inne daty, jak na przykład 13 lutego.
